Charles Bukowski - Bluebird

PALYAÇO - Seslendiren ; Sefa

ece ayhan - mor külhani

Kelaynak kuşundan aforoznameler

aklına geleni yazıp söylemeyi alışkanlık haline getirenlerdendi kelaynak kuşu..

nesli tükenmeğe yüztuttuğu için, aforoz edilmişliğine bir şeyler eklemeyi düşündü..taşındı ve yazıp paylaştı...absurd bulanlara merhaba..

Aldatan aldanır.

Anladığın kadar konuş, ama konuştuğun kadar anlama

Anlamadığını sor, ama sorduğun kadar anlama

Anlamayorum, çünkü darım

Anlayorum, çünkü varım

Aradığını bulduğun an, aranmaktan vazgeç

Aradığını bulmak istiyorsan önce kendinden vazgeç

Ardına bakmadan gittiğin yol emin değildir

aşkı tarif eden aşık sayılmaz

Aşkta boşluk arama

barışa savaşanlar karar verir.

Başkasını kendinde ara

Benzeşme benleşme bendeleşme

bilgi belleğe muhtaçtır

bilgi biriktiren paslanır teneke paslanmaz

cahil cesaret keramet yaratmaz

çocuk sevgiyi anadan, sövgüyü babadan alır.

Davetsiz misafir sofrayı daraltır

Deli delinin acısını, veli velinin bacısını alır

Dostlarınla değil, dostluğunla övün

Durduğun yeri değil, düştüğün yeri iyi belle ki sıçrayabilesin

Dünyanın merkezinde olduğunu sanana pervane olunmaz

Düşerken tutunacak dal az olur

eleğini elemeyen un eleyemez

en güzel düş uyumadan kurulur

erkeğe özenen kadın erkekleşmez

esarete alışan cesarete kavuşmaz

Geri dönüşsüz yolda yürüme

Gönlünü aç, gözünü kapa

Haklı çıkmak için harcayacağın zamanı haksızlığını tamir etmeğe harca

Haklının hakkını haksız vermez

hayvansız dünya insanlara mezar olur

her korkulu rüyanın sonunda sabah olmaz

her kölenin ruhunda yanan isyan ateşi onu özgürleştirmez

her sevgi karşılık bulmaz

ihtiyarlamaktan korkan çocuklaşamaz

İzansız zeka aklı aptallaştırır

kadere inanan, kedere razı olur

kadını kadın yapan şey, erkeği erkek yapmaz

karşılıksız sevdiğini söyleyen karşılığını öder

kendi yalanına inanan, başkasının doğrusuna kanmaz

Kendine bak başkasını gör

kendinize yalan söylersiniz, ama kandıramaz sınız

Kendinle hesaplaşmayanın asabı bozulur

kendisini tanımak, başkasını tanımaktan zordur

köle sahipleri kölelerin gücünden değil kendi zayıflığında korkar

namus davasına hakimler bakmaz

Ne tanrıya inan, nede duasız kal

Ne yalana inan, nede yalansız kal

Ölüm zamana yenilmez

ölümden korkan yaşamasını beceremez

Sabrını bile, kinini kınla

saçmalıyorum çünkü varım

Sahiplendiğinle sahipsizleş

savaşanlar neden savaştıklarının ayırdına varsalar savaşmazlardı.

Serhoşsan sarhoş olmazsın

tanrı kadın olsaydı, erkeği yaratmazdı

tanrı kadını yaratmadı, ayarttı..

tanrı önce kendisini yaratsaydı, insana gerek kalır mıydı?

Uçarken sana kanat takan çok olur

yalan söylemeyen doğru yoktur

Yaşama sahiplenme, ölümsüzleşirsin

yaşamasını bilmeyen ölmesini de beceremez

Zamanın gelince ölmesini bil

Volkan kemal

Andrei Tarkovsky-- Bir Delinin Haykırışı--Nostalghia(Türkçe Altyazı)-Farid Farjad-

insanoğlu dinle!

Domenico burada, Bagno Vignoni'nin delisi.

Hayır, onun deli olmadığını biliyorum.

Öyleydi, bunu anlayacaksın.

O burada Roma'da, bir gösteri için.

Üç gündür konuşmalar yapıyor.

...

Nasıl gidiyor?

Kalbin nasıl?

Bilmiyorum, sınıra dayandım.

İçimde hangi atam konuşuyor?

Hem aklımda hem de bedenimde...

Aynı anda ayrılamam.

Bu yüzden tek kişi olamıyorum.

Kendimi aynı anda sayısız şey olarak hissedebiliyorum.

Fazla büyük usta kalmadı.

Zamanımızın gerçek kötülüğü budur.

Kalbin yolları gölgelerle kaplanmış.

Yararsız görünen seslere kulak vermeliyiz.

Okul duvarları, asfalt ve refah reklâmlarının

Uzun kanalizasyon boruları ile dolu beyinlere...

Böceklerin vızıltıları girmeli.

Her birimizin gözlerini ve kulaklarını...

Büyük bir rüyanın başlangıcı olan şeylerle doldurmalıyız.

Birisi piramitleri yapacağımızı haykırmalı.

Yapmamamızın bir önemi yok!

O isteği beslemeliyiz...

Ve ruhun köşelerini esnetmeliyiz...

Sınırsız bir çarşaf gibi.

Dünyanın ilerlemesini istiyorsanız...

El ele vermeliyiz.

Sözüm ona sağlıklıları...

Sözüm ona hastalarla karıştırmalıyız.

Siz sağlıklı olanlar!

Sağlığınız ne anlama gelir?

İnsanoğlunun bütün gözleri, içine...

Daldığımız çukura bakıyor.

Özgürlük faydasızdır...

Eğer gözlerimizin içine bakmaya...

Yemeye, içmeye ve...

Bizimle yatmaya cesaretiniz yoksa!

Dünyayı yıkıntının eşiğine getirenler...

Sözüm ona sağlıklı olanlardır.

Denklem

Birçok bilinmeyenli denklemmiş meğer yaşam

Eksiler artılarımı aldı götürdü

Elimde kaldı koca bir sıfır

Nedenini bilmediğim sonuca

hep katlandım

Acılara bal çaldım..

Ne Mesih çıkageldi

Ne de Hızır

Şans teğet geçti hep

Bir daire içinde döndüm durdum

Yarı çapımı pi ile çarpıp ikiye böldüm

Üçüncü gözüme beynimi ekledim

Düşlerim gene kaldı kısır..

Yarınımı sıfırla çarptım

Cebime böldüm

Kursağımı ekledim

Benliğimi çıkardım

Elimde bir ben kaldım

Ölüme çeyrek kala

Yokluğa kavuşmak adına

Varlığımdan vazgeçip

Girdim dipsiz kuyuya

Şimdi bu bilinmeyen yerde

Ne zaman var

Ne mekan

Ne de şeytandan korkan bir yaratan

Kendimi çoğalttım ben

koca bir sıfırdan...

Volkan Kemal

Başak

İçim sızlıyor

bu öykü böyle yırtık

şöyle pırtık

bitti

bitmeyecek!

avuçlarım yanıyor parmaklarım tırnaklarıma evrilmeyecek

bacaklarım arasına kıstırıp kaçmayacağım bu kavgadan

bu öyküyü zafer takları süslemeyecek

nede heykeli dikilecek sürttüklerimin

sürtük sürtüp geçsede teni..

dedi karakedi

kızgın damda seke sek oynayan

bebelere dalarak

çocukluğuna yöneldi

gözgöz olmuş anıların

kapılarını hanca açtı

şan kapılarından binlerce

yolcu geçti

eyleşti

seyirleşti

evir devir devirleşti

ve

yüreğinin tam orta yerinde

dilleşti..

hep aradım dedi

bulunmayacak olanı

hep çözmeğe çalıştım

densiz mizansız denklemi

hep isyan ettim bana giydirilene

boyun koyun eğdirene

yerli yersiz

yeldirene..

ve

geldim bu güne

bugün dünden azılı

kadere kısmet yazılı

itli silahlı tazılı

sokağa postal kazılı

kazıl

kaz

kaz kafalı

ördek yürüyüşlü

ayaz yüzlü

ödlek tözlü

sürülere katılmadım hiç..

ürünleşmedim

dürümleşmedim

lokmanlaştım..

Yirmi yıl olmuş

sözleşen

özleşen

dilim dilim dilleşen

düttürünün geçmişi..

her saniye bir bebenin

göz nurumu sönmüş

sömürmeden

savaşdan

göçten göçürtmeden

çölden selden

işten aştan

bitten

itten

sokaklar mı hayalet gemisine bindirilmiş

tinerden

esrardan

buzdan

tuzdan

yeni rakıdan

izmaritten..

yollar mı kesilmiş

okuldan

hastaneden

işten

inişten

yokuştan

yoksulluk fırtınasına mı gerilmiş

tenlerinin en ince yeri

bacaklarını mı açmış

anamal devleri

piyasaya mı düşmüş sevişme

düzüşmeye mi dönüşmüş

sevdam benim

“orospuya mı” çıkmış adları

“ibneleşmiş” mi kırk yıllık gavatlıkları

avratlarını mı satmış

erk pusatlı

köstek saatlı

namusa biçilirken

don

donsuza karartılmış yarın

namusu apışarasına mahkum edenler

soygunu

maske maske

kuşanmış

dinden girip

imandan çıkmış

saltanatları..

global devşirmeler

devşirmiş

dervişleri

salmış çayıra..

yağlı sahteyanlı kısbetle tutulmuş halaya

açılım var

kaçılım var

saçılım var derken

kanlı madalyalardan

rant koparanlar

rant koperasyona

kapıcı durmuş.

Ve sustu karakedi.

zıplasa karşı mahallenin sokağına erişecekti bacakları..

biliyordu bu devran

böyle sessiz

öyle uyuşuk

şöyle pörsük

geçmez

biliyordu

seke sek oynayan bebelerin kursağından

bir dirhem

ciğer geçmez

sadece şuna aklı ermiyordu

bu sokak sakinleri

neden sukutu

ikrardan bilmez..

neden birleşip kenetlenmez

tırnak tırnak söküp

arnavut kaldırımlarını

cepheleşmez!

Umarsızlığı çöp tenekesine atan

karakedi

kırık tırnağının acısına aldırmadan

ıslak kaldırım taşlarından birini

yerinden oynattı

taş yerinden oynadı artık dedi

taşlaşma!

kaş kılınç

göz kalkan

ser yerinde saydı

serdengeçti

baş

ak

Volkan Kemal

Cafe del Mar - I Love You

Now that we're alone
I'll try my best
To make you understand
How I need your love
To guide my life
'Cause you're my universe

Then the sun shines when you smile
Brightening up
All the lonely nights
The eyes speak from the heart
Words can't define
More than beautiful

I love you like
I've never loved before
Repeat 2x

Take me in your arms
And give me warmth
I'll never go away
Let me feel you close
The river flows
Let's give another chance

Then the sun shines when you smile
Brightening up
All for lonely nights
The eyes speak from the heart
Words can't define
More than beautiful

 

I love you like I've never loved before Repeat 4x You're still with me You're still with me now and forever Let the river flow Let the river flow I love you like I've never loved before Repeat 4x

La Llorona

Umarlı

bana bir masal anlat

içinde insan olmasın

kana susamış,

kansız..

bana bir tuval fırlat

gökyüzü rengini kıskansın

günboyu mavi aksın

denizler

morarmasın...

bana bir yalan anlat:

kediler kovaya dalsın

yıkansın

arınsın

barınsın..

darılmasın..

bana bir ses ver..

karadeniz gibi çılgın olsun,

saçları dalgalı

omuzlarına düşsün deniz kızlarının pulları..

güneş tozlarına karışsın

kara

deniz

karar masın..

hep mavi kalsın

bilirim, yasaklı her düş gibi

mavimsi kalmayacak

ayaklarındaki

inci taneler,

köpük köpük

ağaracak..

bakma öyle dingin durgun suya daldığıma..

bozabilirim diyorum..

yeminli, tabulu tapulu ne varsa..

kaçabilirim diyorum..

senden uzaklara

yakınlaşmaya

yıkabilirim diyorum

postumu dizine

çıkabilirim diyorum

öykülerin kerevetine

yok olabilirim

öykünmelerde

varolabilirim

sökülmelerle

süklüm püklüm

fakat

umarlı

Volkan Kemal

Yarımlık'lardan

Balıklaşır

Çelikten orduları vardı demir ökçeli

gözlerinden alevler fışkırıyordu

kolları dövmeli

miğferleri antenli

uçan atlara binip geldiler

okları yıldırımdan

dudakları kınında paslanmış kılıca benziyordu

avutları yosun tutmuş balık ölüsüne

dişlerinden kan sızıyordu

gök gürlemesiyle yayılıp

karekare işgal ettiler

bulutları sağaltıp sicimlediler

yolları daraltıp düğümlediler

şarteller delindi karardı bacalar

muzaffer bayraklar yarıya indi

madalyalılar saklandı

aryalar salyalandı

sarpa sardı hesaplar

yıkıldı değerler

algısız yargılar

kargılara geçirildi

eğilmeyen başlar

savaşmadan teslim oldu kalesiz şehirler

ayaklar meydana dizildi

ayaklanmadılar

insan teriyle yıkandı taşlar

kaşlar kalkmadı bir daha

düşünce yere başlar

utanç duvarları yıkıldı bir bir

ar damarı çatladı

ekran ekran parladı

yeni düzen

düzülenlere açıldı kerhaneler

yıkıntılardan suluetler indi sokaklara

derileri dökülmüşler cüzzamlılar

burunları düşmüşler

dudakları sıyrıklar

apışarası yanıklar

yaraları kavruklar

savruklar

bir kez daha köleleşti

kökleri çürük dişler

gıcırdamadı

kabulümdür dediler

salgın bir hastalık gibi yaydılar

umutsuzluğu

çaresizliği

yenilgiyi

köşeyi dönen apoletli

adamsendeciyi başa geçirip

terkettiler ülkeyi

korku döllendi toprağında taşında

gözler körlendi

baktılar anlayamadılar

konuştular anlatamadılar

düşlediler düşünemediler

ağladılar dizboyu algılamadılar

dualadılar adaklandıklarına

kurbalık kuzulara döndüler

sürüldüler uygun adım

bir o yana

bir bu yana

yan yana

mehteranla

leş kargaları ürküp kaçtı

korkuluklar kutsandı

tırpanla girilen bahçelerde

başlarını eğmişti tüm menekşeler

isyanı unutmuş bülbüllerin

güllerini derlediler

boynunu büktü karanfiller

kızıl bir dudak izi kaldı geride

yarına miras olsun deye

bazan kazık çakar gökyüzüne

pusulasını yitirmişlere

bazan asi bir ırmak olur

taşar çöllenmişlere

gölleşir

balıklaşır

pullaşır

zıtlaşır

kendine kendince

Volkan Kemal

Ay ışığı

 Başını kaldır bak yukarı

iki gözün üçe muhtaç

yüreğini al eline

yürü kızgın damdan aşağı

sokak karanfil kokuyor

zencefil dilli perdelerde mum ışığı

tarçınlı çay bardağında dudak

kızıl mı kızıl

vişne reçeli

iğde dallarına sarmalanmış

balkonda hanımeli

tırnaklar arasında

boya paneli

rengarenk

cümbüşü şafaklar kurgulanmış bu sabah

aç göğsünü

kardan kelebeklere

açıl

sahilsiz

sahipsizliklere

gülüşlerine ekle beni

 

anılarla ciltlenmiş duvar araları

mürekkep kokuları kurumuş

sarı yapraklarda tırnak izi

ünlem işareti

kilimleşmiş halılarda ayak parmak uçları

sessizlik kuleleri

diz kapakları

pembe topuk

ay yüzlü pencere aralığı

ışık fırçaları

gümüş dilli yatak çarşafı

ılık mavi

sevda kokusu gezinir

dişlenmiş dudaklarda

loş meyhane ağızlı kadeh kıskanır bizi

sevgi nağmeleri izlenir

kırkbeşliklerde

Sara’lanırım

  

“Men seni gördüm ay ışığında, köynümü verdim ay ışığında”

sarmalanırım ay ışığında

dedi karakedi

çıktı zifir kara zindanından

ay ışığında

karıştı

ebemkuşağına

ay ışığında..

ay ışığı

ay ışı

kararma sakın bir daha!

Volkan Kemal